An Armenian Reporter's Notes

Հյուսասային պողոտայում նվագող Գեւորգի ու լրագրող Անիի պատմությունը մի շերտ էլ ունի:
Ինչու՞ էր ոստիկանը քշում երաժիշտին: Պարզվում է, Գեւորգըի երաժշտությունը խանգարել է տեղի բնակիչներին:

«Հայկական ժամանակ»-ը գրել էր Հյուսային պողոտայի բնակիչ ոստիկանի մասին, ով էլի Գեւորգին քշելու օպերացիա էր իրականացրել:
«Ես էս շենքն եմ ապրում (ցույց տալով 60-70 մետր հեռավորության վրա գտնվող շենքը), խանգարում ես մեր հանգիստը»,-ասել էր նա:

Հա, բայց Հյուսային պողոտայում ապրողը նաեւ Գեւորգի եւ մյուսների երաժշտությունը աչքի առաջ պետք է ունենա: Ու ոչ միայ Գեւորգինը, այնտեղ ուրիշ երաժիշտներ էլ կան, մինչեւ ուշ գիշեր զբոսնող երեւանցիներ եւ Երեւանի հյուրեր....

Մի անգամ Մեղրիում պատմեցի, որ տեղի եկեղեցու կողքի տներից մեկի բնակիչը գնացել էր ու քահանային ասել, թե՝ խնդրում եմ, առավոտյան եկեղեցու զանգերը մի տվեք, խանգարում է քնել....

Զանգերի ձայնն էլ եկեղեցու կողքը բնակվելու գինն է..

Հյուսային պողոտայի ձայներն էլ համապատասխանաբար Երեւանի կենտրոնում բնակվելու գինը...

Գտիր 3-5 տարբերութուն…
Էս 2 թերթի առաջին էջերն արդեն կարելի է իրար խառնել։

«Չորրորդ Ինքնիշխանություն»


«Իրավունք»



Երկուսն էլ հավասարաչափ քարոզչական են...

Քվեարկությունից հետո գործընկերներով մի տեղամասում էինք: Ձայները հաշվելիս մեկը մյուսից օրիգինալ անվավեր քվեաթերթիկներ էին դուրս հանում քվեատուփից:

Մեկը երկարաշունչ աղոթում էր Աստծուն


Մյուսը հանրապետականներին ամոթանք էր տալիս: Հանձնաժողովի խեղճ նախագահը կարդաց, ասում է՝ ախր ես էլ եմ հանրապետական...


Մեկը Չակ Նորիս էր ընտրել


Էն մեկ էլն էլ՝ Ֆյուրեր

Էսօրվա նախագահական ընտրություններում ինձ հատկապես հետաքրքիր են
- Քվեարկության մասնակցողների տոկոսը
- Անվավեր քվեաթերթիկների թիվը
- Հաղթող թեկնածուին կողմ ձայների թիվը
- Մի քանի քաղաքներում, հատկապես Աբովյանում եւ Գյումրիում քվեարկության արդյունքները

....

Էս պետք է նկարեի անպայման... Հարավ-արեւմտյան թաղամա aka Բանգլադեշ, Երեւան

Դիտեցի «Գարեգին Նժդեհ» ֆիլմը: Նունե Հախվերդյանը իրոք լավ ռեցենզիա էր գրել ու հիմա նորից ֆիլմի լավ ու վատ կողմերի մասին չխոսեմ:

Միայն մի քանի բան ասեմ.

Նժդեհի կերպարը, որպես մարդու, ով սիրում է, ատում է, շչում է, սխալվում է... մարդ է ու ոչ թե պատվանդանին կանգնեցված արձան, Լենին պապիկ չէ, բացահայտված չէր...

Ու մեկ էլ մի փոքր դիտարկում. անհասկանալի էր, թե ինչու ֆիլմում, որտեղ երեք սիրային պատմություն կար, ոչ մի համբուրվելու կադր չկար...

Ու մեկ էլ ֆիլմում հայրենիասիրական պաթոսն էնքան շատ էր, որ դահլիճից դուրս գալիս անգամ զարմացա, որ օրինակ, էս ֆիլմի ցուցադրության օրերին կինո «Մոսկվայի» միջանցքում ադիբուդիի վաճառքը չեն արգելել: Դե, ո՞վ իմանա, գուցե որոշվեր, որ մեդիա պատերազմի մաս հայտարարաված ֆիլմի ցուցադրության ժամանակ ադիբուդի ուտելը սխալ է:

Համ էլ մի քանի նկար չխկացրեցի, տեղադրում եմ...

Պատահաբար գտա Հրանտ Բագրատյանի, կարծեմ 1998-ի գիրքը՝ Հասարակությունը եւ պետությունը։  




Նկարները flickr տեղափոխելիս նկատեցի, որ թեկնածուներից Պարույր Հայրիկյանի հին նկարնեից էլ կար մոտս...



Ու մեկ էկ մեկ նկար Սերժ Սարգսյանից։



Արխիվը լավ բան է, էլի...

Միացյալ Թագավորության դեսպան Քեթրին Լիչի բլոգփոսթը ահագին աշխուժություն առաջացրեց:

Պարզ հարց է: Ինչու՞ 2012-ին խորհրդարան անցած քաղաքական ուժերից 3-ը ընդհանրապես դիրքորոշում չեն արտահայտում նախագահական ընտրություններում:

ԲՀԿ-ն, որ ԱԺ-ում մեծությամբ երկրորդ քաղաքական ուժն է, ինչու՞ իր հարյուրհազարավոր ընտրողներին տեր չի կանգնում, չի ասում, թե ում ընտրեն:

ՀԱԿ-ի Լեւոն Զուրաբյանը ընտրությունները ֆարս է անվանում:

ՀՅԴ-ն էլ, խոսք կա, մեկ էլ տեսար իր շարքերին կոչ արեց քվեաթերթիկները փչացնել՝ բոլորին դեմ ընտրելու պես:

Ընտրությունները բոյկոտելու էդ ձեւը՝ քվեաթերթիկը անվավեր դարձնելը, գուցե կարող է քաղաքական պայքարի ձեւ դառնալ. մեկը վրան Z կգրի, մեկը՝ ԼՏՊ, մեկն էլ՝ գուցե կհայհոյի: Բայց ընտրություններին չմասնակցող խորհրդարանական քաղաքական կուսակցությունները քանի՞ փչացրած քվեաթերթիկ կստանան:

Ու ենթագիտակցորեն, ոնց որ թե բոլորին դեմի տարբերակը ընտրությունները բոյկոտող, բայց էդ մասին քաղաքական հայտարարություն չանող կուսակցությունների սրտով կլիներ:

Քանի՞ անվավեր քվեթերթիկ կգրանցի ԿԸՀ փետրվարի 19-ին: Այս հարցը կարող է 2013-ի նախագահական ընտրությունների ինտրիգներից մեկը դառնալ:

Բայց մի քիչ հաշվարկ անենք: 2012-ի մայիսի 6-ին

- ԲՀԿ-ն ստացել է 454 673 ձայն

- ՀԱԿ-ը՝ 106 903 ձայն

- ՀՅԴ-ն՝ 85 550 ձայն:

Գումարենք իրար ու կստանանք 647 126 ձայն:

Հիմա այս 647 հազարից քանի՞սը կքվեարկեն պայմանական, չեղած թեկնածու Չակ Նորիսին կամ Պըլը-պուղուն...

2012-ին անվավեր քվեաթերթիկների թիվը 53 831 է եղել: 2013-ին թիվը եթե ասենք կրկնակի ավելի լինի՝ քաղաքական վերաբերմունք համարվի:

Բայց մի բան էլ կա:

2012-ի մայիսի 6-ին ՀՀԿ-ն ստացել էր 664 440 ձայն, ՕԵԿ-ը՝ 83 123: Գումարենք ու կստանանք 747 563:

ՀՀԿ-ն ու ՕԵԿ-ը միասին 2012-ին ընամենը 100 հազարով ավելի ձայն են ստացել քան ԲՀԿ+ՀԱԿ+ՀՅԴ-ն: Գուցե արժե՞ր մասնակցել ընտրություններին: Եղած-չեղած 100 հազար ձայն փոխելը ընտրարշավի ընթացքում հաստատ հնարավոր է:

Ու էլի հիշեմ տիկին Լիչի անկեղծ հարցադրումը

 գուցե դրանք իրականում այդքան էլ ընդդիմադիր չեն, այն առումով, ինչպես մենք ենք ընկալում այս հասկացությունը:

«Առավոտ»-ի վերջին էջը նաեւ շնորհակալությունների համար է: Այսօր էլ ոստիկանապետին էին շնորհակալ եղել: Սամվել ու Ռազմիկ Ենոքյանները գրում են.

«Ուզում ենք շնորհակալություն հայտնել ՀՀ ոստիկանության պետ Վովա Գասպարյանին....

... նրանց միջամտությամբ կարողացանք վերականգնել արդարությունը եւ փրկել մեր եղբոր երեխային՝ Անդրանիկ Ենոքյանին, որմ 2012թ.-ի հոկտեմբերի 24-ին տարել են Աբովյանի ոստիկանության բաժին, որտեղ ստիպելով, ծեծելով պարտադրել են, որ նա ցուցմունք գրի, որ իբրեւ գողություն է կատարել...»

մի խոսքով, մարդը շնորհակալ է, որ չնայած Անդրանիկի ծեծել են, ցուցմունք են պարտադրել, բայց վերջում «գլխին գործ չեն սարքել»....  ոստիկանապետի միջնորդությամբ...

Երեւի արդյունավետ աշխատանքի համար ոստիկանապետը միջնորդության ժամեր սահմանի: