Թուրքիա-Հայաստան. օրհներգերը։ Ու մեկ էլ մերոնց ֆուտբոլը ահավոր վատն էր
Իմ համար Խաղի ամենադրական էմոցիաներով կտորը, երեւի Կառլեն Մկրտչյանի եւ Էմրեի մինի-բախումն էր։ Կառլենի «դուխը» տեղն էր։ Իսկ մերոնց խաղի որակը ո-ային էր։ Չգիտեմ- չգիտեմ։ Թե՝ 4 օրը մեկ ֆիզիկապես չեն հասցնում խաղալ, թե՝ հոգեբանորեն կոտրված էին։ 2-3 փոխանցում անել անգամ չէր ստացվում։
Հույս ունեմ, որ Վարդան Մինասյանին կփոխարինի արտասահմանցի որակյալ մարզիչ։ Գուցե դա փրկի...
Նաեւ տեղադրում եմ հիմների վիդեոն։ Այնտեղ կարող եք տեսնել, թե ինչպես էին սուլում հայկական օրհներգը ստադիոնում եւ ինչպես հեռարձակողները «արեւելյան հյուրընկալության» կանոններով իջեցրին եթերի ձայնը։ Արդյունքում եւ օրհներգի ձայնը եւ սուլուցները գրեթե չէին լսվում։ Նույն հյուրընկալությամբ՝ թուրքերի հիմնն էլ ցածր ձայնով հեռարձակվեց։
Հա, ու լավ էր, որ ֆուտբոլիստներից հիմնը երգողներ կային։
Բայց, որ Գյուլն էր երգում… Տպավորիչ էր, ասեմ։
